آوردن یک واژه در اول یک بیت و تکرار همان واژه، یعنی آوردن همان واژه در آخر بیت را تصدیر یا ردٌ العجزُ علی الصدر گویند و هنگامی که یک واژه دو یا بیش از دو بار در بیتی تکرار شود آن را تکرار گویند.

 

نمونه یک : تصدیر

 آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست

عالمی دیگر بباید ساخت از نو آدمی

حافظ

 نمونه دو : تصدیر

 

طیران مرغ دیدی تو ز پای بند شهوت

به در آی تا ببینی طیران آدمیت

سعدی

 

نمونه سوم : تصدیر و تکرار

 گر برو جان ما در طلب روی دوست

حیف نباشد که دوست، دوست تر از جان ماست

سعدی

 

نمونه چهار : تکرار

 ای جانِ جانِ جانِ جان، ما نامدیم از بهر نان

بَر جَهْ گدارویی مکن در بزم سلطان ساقیا

مولوی

 

نمونه پنج : یک تصدیر و دو تکرار

 

گل، آن جهانی است، نگنجد در این جهان

در عالم خیال چه گنجد، خیال گل