قصيده
قصيده شعري است كه در آن مصراع اول با مصراع هاي زوج همقافيه است و تعداد ابيات آن از 15 بيت بيشتر است.
از قصيده سرايان معروف رودكي، فرخي، منوچهري، ناصرخسرو، مسعود سعد، انوري، خاقاني، سعدي، قاآني، ملك الشعراي بهار، دكتر مهدي حميدي، اميري فيروزكوهي و مهرداد اوستا هستند.
ما در قصيده 6 ركن اصلي داريم كه يك قصيده بايد داراي اين شش ركن باشد و رعايت مقدم و مؤخر بودن اين شش ركن هم الزامي است. در غير اين صورت قصيده ما قصيدهي خوبي نخواهد بود.
مَطْلَعْ----------------------* -----------------------*
تَغَّزُلْ----------------------- -----------------------*
تَخَلٌصْ---------------------- -----------------------*
تنهي اصلي----------------- -----------------------*
شريطه---------------------- -----------------------*
مَقطَع----------------------- -----------------------*
1ـ مطلع :
بيت اول قصيده است و شاعر سعي مي كند آن را به بهترين نحو بيان كند. شاعر مي تواند براي شعرش دو مطلع بياورد.
2ـ تغزل :
به عنوان مقدمه است و براي آماده سازي ذهن مخاطب به كار مي رود. با مضامين عشق، ياد جواني و طبيعت و ...
3ـ تخلص در قصيده :
بيت يا ابياتي كه شاعر از مقدمه رهايي يافته و به اصل موضوع مي پردازد . هميشه تخلص يك بيتي بهتر و زيباتر خواهد بود.
نكته : تخلص در شعر به دو معني است : الف ـ آوردن نام شاعر در بيت آخر هر شعر و ب ـ چيزي كه در بالا توضيح داده شد.
4 ـ تنهي اصلي :
بيان مقصود اصلي شاعر در اين قسمت است با محتوايي چون مدح، ثنا، پند و اندرز، عرفان ، حكمت و غيره...
5 ـ شريطه :
دعاي جاودانگي ممدوح در پايان قصيده
6 ـ مقطع :
آخرين بيت قصيده مقطع نام دارد و براي شاعر موجب حسن ختام است . معمولاً شاعر تخلص خود را در مقطع مي آورد.
شعر و ادبيات فارسي با تمام فوت و فن هاي خودش هر چند از دل برآيد و بر دل نشيند، در اين دنياي مجازي بيشتر اوقات به بي راهه رفته و گاهي ديده مي شود كه اصلا ديده نمي شود. اينترنت دنيايي كه همه چيز در دسترس هست ولي دور از ديد استفاده كنندگان آن.